چند روز پيش به دوستان sms ي زدم به دوستان گل زدم و گفتم ممكنه ديگه نتونم جواب بدم ....

چه ايميل چه sms يا تلفن !

شايدم جواب بدم ولي دير...

خلاصه . چون ممكنه همه شون پيام من بهشون نرسيده باشه اينجا هم مينويسم.

ناراحت نشين اگه جواب ندادم. فكر نكنيد فراموشتون كردم . فقط به خاطر توجه بيشتر به درسه...

دلم نميخواد امسالم هم مثل پارسال شه .

اميدوارم دركم كنيد...

پس نوشته :عمدا ننوشتم پيامك! چون بايد قبول كنيم وقتي يه كلمه مال اوناس يه اسم مسخره براش نذاريم!

دعا فراموش نشه ! ممنون از همگي !

تشكر ويژه از هم از ميلاد و آرمين و آيدين و مهيار و سعيد (الهي) به جا بيارم ! چون همه ش به يادم هستن .

مرسي دوستان !

واسه همه شما آرزوي موفقيت ميكنم !

يا علي ...

اول جدايي رو شرح بدم.

جدايي خيلي معاني رو اينجا در بر ميگيره !

يكيش اينه : جدايي از وسوسه هاي شيطاني و به قول آقاي رضواني ، بندها !

مورد بعدي جدايي از اين همه خوش گذرونيه ! كه تابستون با بچه ها بريم سراغ اون Sodding chair و كلي صوت ايجاد كنيم كه يه سري insect رو دور كنيم از بالا سرمون . يا از همون چيزايي كه آيدين تو پست قبلي (پاييني) يكي يكي شمرده براتون !

مورد قابل اشاره ي بعدي جدايي از وبلاگه ! كه بايد بگم "جدايي از وبلاگ ، حساس ترين موضوعه ! جدايي از وبلاگ خيلي مهمه ! " ...

بله جدايي ها زياده ! اصولا با هر جدايي و فراقي يك غم در دل سالك (در اينجا من) ايجاد ميشه .

حالا الان من تو اون غمه به سر مي برم ...

بگذار تا بگريم چون ابر در بهاران /كز سنگ ناله خيزد روز وداع ياران

هر كاو شراب فرقت روزي چشيده باشد / داند كه سخت باشد قطع اميدواران

ولي خب اون وصال بعديه كه بايد به اميدش غم هجران رو tolerate كرد ! اون وصال همون رسيدن به هدفه !

قشنگترين مثال كنكور و اينا همون مثال آقاي رضوانيه !

دنيا و آخرت !

چه خوش گفت رضواني پاك زاد / كه "خواهي چند آوري اي جواد ؟

به كنكور خواهي مرا نيك بيني تو قلب / تو امسال شادي بكن از تو صلب "

بگفتا جوادش كه اي مرد پير / گرم تو نديدي اينك به زير (1)

من آنرا بيارم به تو ارمغان / شوي شاد و خرسند ازم آن زمان

كه ايدر  نه اين رتبه را لايقم / بدان تو كه در عهد خود صادقم

من اينجا كنم عهد در اين انجمن / نبيني جوادي دگر همچو من

بگردم به درس و شوم(shavam) پر پرش (par parash) / نبيني مرا دور از برش

چو آن پير اين سخن بر شنيد / تو گفتي جام شرابي چشيد

ز سال گذشته بفرمود ياد / از آن فرد سست عنصر ناجواد !

در آن جا بگفتم نشينم به جد  / بخوانم تا بگردد چشم red

موفق بگردم به لطف خدا / اگر نيك گردم ز دنيا جدا

بگفتا همان مرد پير اي جوان / بخواهي چند آوري ؟ دويست و فلان ؟

بر آمد لبخندي ز لبهاي من / بگفتم به حذف صفرهاي من (2)

بكوشم بسوزم بسازم چنان / بيفتد ز رتبه صفرهاي آن !

.

.

.

* (1)منظور از عبارت "زير" در بيت سوم " زير هزار" است !

* (2) صفرهاي من مجاز از صفر رتبه ي من است ! (8650)

داستانم كه ميدونيد . پارسال اين پسر بد هي ميگفت سال بعد و حالا شد سال بعد كه وقت نشون دادن خودش به معلمشه كه بهش ميگفت " آقاي فلاني تو چرا مي خواهي بماني ؟ ...."

خلاصه اين پسر بد رو حرفش موند تا شد الان ! الانم ميخواد به اون معلم نشون بده كه ميتونست !

حالا از شوخي گذشته بياين همگي براي هم دعا كنيم. شايد شما به دعاي من نياز نداشته باشين. ولي من به دعاتون بدجوري نيازمندم ! صحبت يه سال عمر آدمه !

ان شاء الله همه موفق باشن منم همينطور. بايد واسه رتبه هاي تخيلي بخونم تا به ايني كه ميخوام برسم.

واسه همين ديگه شايد نتونم بيام از اينورا گذري ...

منو از دعاتون محروم نكنيد .

همه تون رو دوس دارم .

يا علي .

به اميد موفقيت !

خدا نگهدارتون ...

حقیقت داره دلتنگی …

ساعت ساعت دلتنگی و ایام ایام فراق است . شنبه 28 شهریور 1388 ساعت 3:30 عده ای از دانش آموزان دبیرستان پیام دانش گرد هم می آیند و از هم خداحافظی می کنند . بدون شک این تابستان از روزهای فراموش نشدنی ما خواهد بود . تابستان 88 هیچ وقت از ذهن من بیرون نمی رود . که چقدر خوش بودیم بی دغدغه و با فراغ بال . حالا در این روز نحس باید 4 سال گرد خاطرات دبیرستان را از ذهن پاک کنیم . ما هیچ وقت تا این اندازه شاد نخواهیم بود . تا این حد پرنشاط و همدل نخواهیم بود . هیچ وقت استادمان به ما نمی گوید تقسیم بلد نیستی ! خاک بر سرت ! برو بیرون و ما بترکیم از خنده ! هیچ کدام از استادانمان با حرارت کلمه «درخت» را تلفظ نمی کنند و فکر نکنم هیچ استاد دانشگاهی پیرمردی گچ زا باشد تا رفیقمان را دچار سرطان حنجره کند و هر جلسه از استعداد خوب این پسر (شجریان) و سوال غلط دوپلر فیزیک 84 بگوید تا ما زیرکانه بخندیم . و اگر همه این ها باشد این همه پسر سوژه یاب در یک جا نمی توانند جمع شوند ! یعنی دانشگاه تاب نمی آورد !

 در هر کدام از شهرهای میزبان ما چند نفر هم نیمکت زیاد است هم آلاچیق . ولی نیمکت و آلاچیق بی ما بهتر است اصلا وجود نداشته باشد . نیمکتی که روبروی بانک ملت نباشد یا آلاچیقی که از تویش قضای حاجت مردم نمایان نباشد چه لذتی دارد ؟! از این به بعد بالای نیمکت های شهرهای جدید ما حشراتی نیستند که به صوت حساس باشند ! و اگر همچنین چیزی وجود داشته باشد کسی نیست که استعداد این حشرات را دریابد . در شهرهای میزبان ما دریا هم هست ! حتی بهتر و تمیز تر از دریای شهر خودمان . ولی همه دریاهایش به هم متصلند و یا با پل های درست و درمان به هم متصل شده اند ! این یعنی دیگر حتی پل نارنجی ای هم وجود نخواهد داشت . و تصور این چند سال بدون پل نارنجی خیلی سخت است .

شاید رفیق های ما در دانشگاه دختران یا پسرانی باشند که به جای اینکه در غیاب ما فالوده مان را با فشردن آبلیمو غیرقابل نوشیدن کنند با ما درباره فلسفه هگل و فیلم جدید تارانتینو و نوستالژی های مسخره شان صحبت کنند .

شاید در مسجد های شهرهای جدید به ما اجازه بازی مورد علاقه مان , گل یا پوچ را ندهند ! آیا در این شهرها جایی مثل آموزشگاه خودمان هست که از ترس دیده شدن توسط استادی که پراید سفید و سبیل دارد در آشپزخانه اش قایم شویم !؟ آیا کشتی صبای آن شهر به اندازه شهر خودمان بالا می رود ؟! البته این یک مورد برای من زیاد فرقی نمی کند ! دوستان مستحضرند .

تا به حال به این فکر نکرده بودم که شاید رفیقمان ، پیام ، به امید تجدید همین خاطره ها در شهرش مانده ولی خب … اشتباه می کند ! شهر از ما خالی شده .

دوستان عزیز ! رفقای همیشگی ... بیایید یک فحش بگذاریم !! چون عهد بستن در این روزگار زیاد ضمانت بخش نیست ! بیایید فحش بگذاریم (!) که هر کی سال بعد مثل امسالش نبود ! هر کی الکی کلاس گذاشت و سر حشرات بالای سرش داد نزد و احساس مهندس شدن کرد !!

چون من اصولا تا هوا روشن نشه  هنوز به چشم شب به همه چي نگاه ميكنم پس ...

فردا (شنبه) ساعت 3:30 بعد از ظهر به دعوت مهندس محمود نائيج (!) جلوي دبيرستان سابق (پيام دانش) جمع ميشيم و ميريم كه خاطرات و با هم ورق بزنيم و يه جورايي با هم خدافظي كنيم !

خيلي زود گذشت ...

خاصيت زمان همينه ديگه!

اميدوارم بتونم از اين زمانهايي كه به سرعت ميگذرن به نحو احسن به بهترين شكل ممكن استفاده كنيم !

هركي با sms هاي ما متوجه نشد اگه وبلاگو خوند حتما بياد . خوش ميگذره دور هم !

منتظريم !

سعي ميكنم عكسهاي زيادي هم بگيريم و بذارمشون تو وبلاگ !

يا علي (به سبك سعيد بحريني ! )

خدافظ